Valores trascendentes
Peregrinos - Virtudes
CRISTO
A peregrinación pode ser unha oportunidade dun maior achegamento a Cristo polos seguintes motivos: - O propio Xesús foi un predicador de camiños que percorreu Palestina sen asentarse en ningún lugar en concreto. Xesús decidiu identificarse cos homes que peregrinaron e peregrinan hoxe polo mundo. Ademais, Xesús, é o Peregrino que veu do Pai para facer de nós peregrinos cara ao Reino de Deus. - Ir a Santiago supón comezar a percorrer o camiño que deu sentido á vida do Apóstolo. Ese camiño é Xesucristo. A referencia á vida e obra de Xesucristo é o dato último e definitivo da vida do cristián. - Hai persoas desexosas de estar máis preto de Cristo, e consideran que descubrirán moito máis de Xesús peregrinando que entre libros e conferencias. Esas persoas queren experimentar a existencia de Xesús - No Camiño de Santiago hai moitas referencias a Xesucristo: ermidas, igrexas, mosteiros, santuarios, catedrais, cruces no Camiño, historias de aldeas e pobos, rezos, celebracións... Todo iso pode contribuír a ir concibindo a Xesucristo como o argumento fundamental da propia vida. - O desvalimento e a inseguridade que se experimentan durante a peregrinación permiten contemplar mellor o arrebatante esplendor da gloria de Cristo cos ollos da fe. - A práctica do encontro que vivimos moito durante o Camiño de Santiago lévanos a vivir con intensidade e fondura a nosa condición de peregrinos que camiñan cara ao seu ideal, que é o encontro co Señor e cos irmáns. É importante ese achegamento a Cristo polo seguinte: - Xesús Peregrino, é o único Peregrino capaz de camiñar cara ao corazón paternal de Deus.- Ao realizar a experiencia de encontro con Cristo, facemos un descubrimento: cando imos en busca de algo valioso, facémolo mercé á algo que irradia esa realidade buscada. O Camiño de Santiago, entendido como marcha cara ao ideal vén de Cristo e conduce a Cristo. - Camiñar ao encontro do Señor, cuxo coñecemento transmitiunos o apóstolo Santiago, é renovar a vida, en sentido evanxélico, tomando esa orientación xusta: Xesús - Aquel que vai cara a Cristo comprométese a non seguir sendo egoísta, a non seguir repousando, seguro, dentro de si mesmo, senón a ver en Deus o seu ben supremo e a súa felicidade, a saír de si mesmo e partir.
DEUS O peregrino pode advertir que a camiñada é unha realidade interior que tende ao Absoluto. A peregrinación establece unha meta que simboliza e actualiza o camiño humano rumbo ao fin sobrenatural. Deixamos actitudes rotineiras e, por veces, mediocres, dispoñéndonos ao futuro de Deus. Rómpese coa inercia habitual, hai disposición a avanzar, crecer e coñecer o novo. Se hai un bo ambiente espiritual na peregrinación, afastámonos das obrigacións que impón unha cultura do consumo ou do proveito; disto despréndese unha mellor escoita da palabra de Deus e unha dispoñibilidade para poñerse ante o Señor como guía. Peregrinando a Santiago estimúlase un culto integral a Deus (ver, oír, cantar, escoitar, tocar, convivir).
Espírito Xesús, ao despedirse dos apóstolos, prometeulles o envío do seu Espírito. Volto ao Pai tras a Ascensión, ambos derramaron sobre aqueles homes rudos e covardes, pero tamén, bos e sinxelos, o seu Espírito. O efecto foi marabilloso: 30 anos despois os que creron en Xesús e aceptaron a súa herdanza estaban presentes en todos os recunchos do Imperio Romano: ata o Finis Terrae. Foi o Espírito o que guiou a Santiago até España e os límites do océano. Tamén el guiou aos seus discípulos para que trasladasen o seu cadáver e lle desen sepultura na actual Compostela. Sería bo deixar que o Espírito de Deus nos acompañe no Camiño, guíe os nosos pasos e esteamos dispostos a abrirlle o noso corazón, escoitar a súa palabra e cumprila.
Gloria “O peregrino camiña 'ultreia', máis aló e máis alto. E non é o seu camiño un traxecto material, unhas leguas máis de camiño para alcanzar o finis terrae, senón o camiño inalcanzable das estrelas. É a consecución da Gloria, o que persegue. Non unha gloria terrea, senón a Gloria eterna que o espera con todos os benaventurados no Ceo. É a mesma gloria que lle sae ao encontro nos tímpanos das grandes catedrais. É sobre todo a Gloria que saúda ao termo do seu camiño por antonomasia, o Camiño a Compostela, e que se desprega poderosa á entrada da Catedral compostelá. Os modernos peregrinos que van decididos a chegar a Fisterra sen apenas deterse na Tumba do Apóstolo, pouco entenden das motivacións e do talante que guiaba ao peregrino medieval, que na maior parte das ocasións despois de dar o abrazo ao Apóstolo e de recitar a confesión de fe ad limina sancti Iacobi; despois de confesar os seus pecados e lucrarse de numerosas indulxencias, volveríase de novo á súa casa 'peregrinando sempre' (é dicir, desde a pobreza, a castidade e a caridade solidaria cos compañeiros de peregrinación) sen alcanzar as máis das veces o final da terra. Abondoulle alcanzar cos dedos a Gloria do ceo pola graza dos sacramentos e a intercesión da Virxe María e dos Santos”. Tomás Ramírez Pascual
Graza “Para ser peregrino, hai que estar aberto á graza. Unha oración improvisada nunha ermida é unha boa excusa para deter o paso sen mirar o reloxo e sen pensar se chegará tarde á apertura do próximo albergue. A graza é recoller do Camiño de Santiago o que o Camiño nos dá. Despois de poñer todos os medios, facer todos os planos necesarios, un debe esquecer un pouco de todo iso e deixar que as cousas ocurran como teñen que ocorrer. Deixar que a graza actúe en cada encontro, en cada dificultade, en cada etapa superada”. Pepe Trivez.